بنابراين ، بزرگداشت آن حضرت اگر همراه با نسبت صفات ربوبى نباشد نه‌تنها كفر و شرك نيست كه از بزرگ‌ترين طاعات و وسايل تقرب است و چنين است حكم در مورد هركسى كه خداوند او را تعظيم نموده مانند : انبيا و مرسلين كه صلوات خدا ، ملائكه ، صديقين ، شهدا و صالحين بر آنان باد ؛ چراكه خداوند فرموده : « ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ » . « 1 » مقام مخلوق اما در مورد پيامبر ما معتقديم كه او بشرى است مانند ديگران و همهء اعراض و امراضى كه بر ديگران وارد مىشود - به‌شرط اين‌كه موجب نقص و نفرت نگردد - بر او نيز عارض مىشود . وبشر بودن عين اعجاز اوست ؛ چراكه او در عين حال كه انسانى از جنس انسانهاست ، ولى متفاوت از آنهاست به گونه‌اى كه احدى به مقام او نمىرسد يا با او در يك كفه قرار نمىگيرد ؛ چنان‌كه حضرت صلى الله عليه و آله در موردخويش‌مىگويد : « اني لست كهيئتكم ؛ انى أبيت عند ربى يطعمني و يسقيني » . « 2 »

--> ( 1 ) . حج : 32 ؛ چنين است و هركس شعائر الهى را بزرگ شمارد اين عمل نشانهء تقواى دل‌ها مىباشد . ( 2 ) . وضعيت من مانند شما نيست ، من نزد پروردگارم شب را به صبح مىآورم و او مرا اطعام و سيراب مىكند .